Dinimizin Hoşgörüsü

İslâmiyet, insanları dine girmek için zorlamaz, gösterdiği hoşgörüyle diğer dinlerin varlığını da kabul eder. İslâm insanların aklına kapı açar, gerçekleri sergiler. Fakat insanları kesinlikle dine girmek noktasında zorlamaz. “Dinde zorlama yoktur.”[1] ayeti bu hakikati ifade eder.

Dinî tercih ve kabul etmek bir istek ve kanaat işidir. Dinin özünde zorlama yoktur. Çünkü insanları zorlamak, dinin ruhuna aykırıdır. Bu konudaki ayet şöyledir:

“Eğer Rabbin dileseydi, yeryüzündeki insanların hepsi hakkı benimseyip iman ederdi. Yoksa sen inanmaları için insanlara zor mu kullanacaksın?”[2]

Buna göre, Kur’an’daki ayetlerde gerçeğin gösterildiği, insanların sorumluluklarına katlanmaları kaydıyla istediği yolu seçebileceği belirtilmiştir.[3] Dinin özünü hür irade, kendi isteğimiz ve seçimimize göre yaptığımız bir inanç ve iman teşkil eder.  

Peygamberlerin görevi, dini sadece anlatmak ve tebliğ etmektir, insanları İslâm dinîne girmeleri için zorlamak değildir. Allah bir ayetinde - bu konuda - şöyle buyuruyor:

“O halde (Resulüm, insanlara), öğüt ver (dini anlat). Çünkü sen ancak öğüt vericisin. Onların üzerinde (dinî konularda) bir zorlayıcı değilsin.”[4]

Peygamber (s.a.v.) insanları İslâmiyet için zorlamayarak hoşgörüyle davranmıştır. Bir zaman kendisine düşman olanları bile Mekke’nin fethinde affetmişti. Bu, onun geniş hoşgörüye ve üstün ahlak anlayışına sahip olduğuna işaret eder.

İslam tarihine bir göz attığımızda açıkça görüyoruz ki, başka dinlerin mensupları bizim aramızda huzur içinde yaşamışlardır. Fatih Sultan Mehmet İstanbul’u fethedince Hristiyanların dinî inanç hürriyetine geniş ölçüde saygı göstermiştir. Fatih, Hristiyanlığa karışmamış, kiliselere bir zarar vermemiş, aksine din hürriyetini teşvik etmiştir. Bu konuyu bizzat diğer din mensupları itiraf etmiştir. Yukarıdaki bu iki örnek bile dinimizin zorlamayı kabullenmediğini ve daima hoşgörüyü esas aldığını gösterir.

Din, zorla kabul edilebilecek veya ettirilebilecek bir sistem değildir. İslâm, insan iradesini esas alır ve bütün ilişkilerini bu esas üzerine kurar. Dolayısıyla kişi, ancak kendi iradesiyle inanır. Dinde her şeyden önce esas olan inançtır. İnanç ise, vicdanîdir ve kalbîdir. Zorlamayla hiçbir inanç ve akide kalıcı olamaz.

Abdurrahman BAŞÇI - Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmeni - ESKİŞEHİR

[1] Bakara, 2 / 256.

[2] Yunus, 10 / 99.

[3] Kehf, 18 / 29.

[4] Ğaşiye, 88 / 21-22.